Beautiful Ride But Misses Important Routes

‘Kaarwaan’ film had a great potential to be a classic addition in the genre of good road movies. Sadly the opportunity is wasted here, where the writer & director wants to convey too much, which then sadly converts into nothing gets discussed good enough. But you still don’t regret & many times enjoy this ride;  thanks to good performances, beautiful cinematography, great bgm  and if you notice the theme of too much mechanics interfering in human’s life & how human interaction , touch & nature are still better than mechanical life. Sadly this doesn’t get shown more as it was required. Instead much of the story still focuses on passion vs secured job which we have now seen so many times , that been there done that feeling never leaves us.

                                                                          

                                                                          In film we mainly see story of Avinash (Dulquer Salman) who is not happy with his job & interested in photography. But he does the job because of his father (Akash Khurana) wants him to do. One day he gets call that his father is died & his body has been sent to him. When he goes to collect, he finds that body is of some other lady whose daughter lives in Kochi & he assumes his father’s body must be at her place so he sets of to the journey with his friend Shaukat (Irfan) in his van. In the route they get joined by Tanya (Mithila Parkar) who is granddaughter of the lady who has died. In that journey they get closed to each other revealing their sides, happiness & sorrows. Does Avinash finds his father’s body? Does that lady gets the body of her mother? What about Avinash’s passion? For answer to all these questions, you have to see the film. 

                                                                    As discussed earlier, writer Bijoy nambiar’s story has some good moments and some great possibilities from it. But the story mainly focuses on Avinash’s story which is pretty much the same passion vs job security story. Director Akharsh Khurana’s screenplay & direction is also not that sort which can hide or convert the weakness of story into  strengths. It is pretty much you get what you see type. Good scenes & possibilities are pretty much in the film for instance man vs machine theme. Where in this mechanical society a man is not allowed to remorse for his father’s death.  He can’t enquire properly about the news; as in the call center, news is given by one employee but when he calls again some other picks up who has no information on this. Even in rather good electrical ‘Vidyut Dahini System’, son can’t see his father one last time & can’t perform his last rites himself.  In another scene in growing social media atmosphere, Avinash argues with Tanya how sites like Instagram  are worse and how photos taken naturally & artistic way are better. The cinematography of  the film is the solid  proof itself. Again in another wedding scene, Shaukat tells one Shehanai player who plays only in marriages to play for himself because he wasn’t happy. He plays his shehanai in front of the great Kerla landscape is a treat to watch both cinematically & metaphorically. 

                                                          But sadly these scenes are few and far between. We mostly get Avinash’s many time seen story. Only exception his him meeting his ex-girlfriend with some beautifully written scenes. But this part is a standalone good part which doesn’t contribute much to the film itself. Shaukat’s part runs good in first half but in the second half his story turns into the weakest part of the film. It’s definitely the weakest and forced part in the film. Tanya’s story is all right in parts.

                                                                Hussain Dalal’s dialogues are awesome though. They are so right in place that covers the loopholes of screenplay. Dialogues are soul of this film.  Cinematography & all other technical departments are first class.  Background Music & songs are  lovely which gives you right feel like you are on a trip riding in car surrounding you is a beautiful landscape of nature.
                                                                         Coming to the performances Dulquer Salman is first rate. It’s just his first Hindi film & he is never out of place. Those who have knowledge about the film world, they might know him as a main hero in the film ‘Ustad Hotel.’ He is Malayalam actor but here he is north Indian guy who is settled in Bangalore.  In one scene when he hears some guys speaking Malayalam, his face is as clueless about what’s happening as mine. So was his acting. Mithila Parkar as Tanya is a breath of fresh air who is a lovely girl & always leaves a smile on your face by her performance & also shows her rebel side. So she does whatever was required from her. Irfan is another wonderful actor as we all know. Here also he is exemplary with his performance. His facial expressions & dialogue delivery are tad awesome. Here he has to do comedy mainly but he is never off place. Even in some otherwise clichéd dialogues he is able to deliver a perfect laughter. But those dialogues are few & most of the dialogues are nice & as mentioned are soul of the film.

                                                                                So all & all ‘Kaarwaan’ is a good film with beautiful road trip which you will surely like. Sadly when there were possibilities of being something great & being a great statement, this film remains in just a good category. 

Rating – 3/5  

डंकर्क- युद्धभूमीवर

सिनेमा म्हणजे फक्त गोष्ट नाही . सिनेमाला तांत्रिक अंगेही असतात . आपल्याकडे प्रेक्षकांना सिनेमाची गोष्ट हीच महत्वाची वाटते. त्यात काही चुकीचे नाही . कारण सिनेमा बघायला जाताना माणूस एक नवीन गोष्ट काय आहे हेच बघायला जातो . पण या तांत्रिक गोष्टींचा आस्वाद घेता आला तर अनेक गोष्टी हाती लागू शकतात. ख्रिस्तोफर नोलनचा 'डंकर्क ' हे त्याचं उत्तम उदाहरण .

ख्रिस्तोफर नोलन हा आज अत्यंत लोकप्रिय दिग्दर्शकांपैकी एक आहे . त्याच्या अनोख्या पटकथा आणि असामान्य शैलीमुळे त्याचे जवळजवळ सगळेच चित्रपट बघण्यासारखे झाले आहेत . समीक्षक आणि जाणकारांना मोमेंटो पासूनच त्याच्या श्रेष्ठत्वाची खूण पटली होती. पण नंतर डार्क नाइट चित्रत्रयीमुळे सामान्य रसिकांनाही तो आवडला आणि त्याचे चित्रपट यशस्वी ठरू लागले आणि उत्सुकता निर्माण करू लागले . पण यावेळेला त्याने फार मोठी गोष्ट किंवा आशय मांडलेला नाही . यावेळेला त्याचा भर अनुभवावर आहे . दिग्दर्शन आणि तंत्राच्या सहायाने तो प्रेक्षकांना सरळ युद्धभूमीवर घेऊन गेला आहे . प्रेक्षकांना त्या सैनिकांच्या अवस्थेशी समरस करण्याचा त्याचा प्रयत्न आहे .

चित्रपटाचं कथानक थोडक्यात असं: दुसर्‍या महायुद्धात जर्मनीने फ्रेंच भूभाग ताब्यात घेतला आहे . इंग्लंड आणि फ्रेंच सैनिक डंकर्कला अडकू न पडलेत. त्यांना आता फक्त तिथूनच परत मायदेशात जाणं शक्य आहे . कारण इतर सर्व मार्ग जर्मन सैन्याने बंद केले आहेत . डंकर्कच्या किनार्‍यावरसुद्धा जर्मन सैन्य सतत हल्ला करत आहे. त्यामुळे त्यांना तिथून सुखरूप पोहोचवण्याची जबाबदारी आहे . त्यांना सुखरूप पोहोचवण्यासाठी तीन मार्गानी लढावे लागणार आहे . जमीन , पाणी आणि आकाश . हे युद्ध तीन पातळ्यांवर चालते . जमिनीवर सैनिक असतात ते समुद्रकिनार्‍यावर आणि प्रत्यक्ष शहरात. त्यांना सुटका हवी असते . एक सामान्य नागरिक त्याच्या मुलांसह आपली बोट घेऊन सैनिकाना परत आणण्यासाठी स्वखुशीने जातो तो पाण्याचा भाग आणि हवाई हल्ल्यांना मोडून काढण्यासाठी तीन विमाने जातात तो आकाश युद्धाचा भाग .

नोलनने ही कथा प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवण्यासाठी तितकेच प्रभावी दिग्दर्शन केलं आहे . त्याच्या आवडत्या नोन लिनियर शैलीत त्याने मांडणी केली आहे . म्हणजे अनेक्रेशीय पद्धतीने . तो हा कथाभाग बराच उलटपालटा दाखवतो . त्याचा फायदा म्हणजे नेमक्या क्षणाला वेगवेगळ्या ठिकाणी काय चालू आहे याचा एक सलग अनुभव आपल्याला मिळतो . उदा. हवेत विमानांचे युद्ध चालू असताना बोट घेऊन जणार्‍याना काय वाटते किंवा ज्यावेळी एका विमानाचा बॉम्ब जहाजावर पडतो नेमक्या त्या क्षणी जमिनीवर आणि वैमानिकाच्या मनात काय चाललेले असते , एकाच वेळी दोन घटना कशा घडतात त्याची पार्श्व्भुमी काय अशा अनेक प्रकारच्या गोष्टी अशा प्रकारच्या दिग्दर्शकीय शैलीमुळे छान दिसतात . त्यात या सिनेमात संवाद अतिशय कमी आहेत . बराचसा भर दृश्य आणि ध्वनी अशा तांत्रिक गोष्टींवर आहे . सिनेमा सुरू झाल्यानंतरच्या पहिल्याच दृश्यात ते सैनिक डंकर्क मध्ये कैद असतानाची अवस्था दाखवली आहे . सैनिक हताशपणे फिरत आहेत आणि त्यांच्यावर कागद पडत आहेत . त्या कागदावर त्या ठिकाणचा नकाशा आहे आणि त्याच्या आजूबाजूचा प्रदेश जर्मन अधिपत्याखाली आहे . त्यावर एकच वाक्य लिहिलेले आहे . 'You are surrounded.' या एकाच दृश्यात दिग्दर्शक बरच काही सांगून जातो .

त्यानंतर तिथून बाहेर पडायची धडपड सुरू होते. नोलनने या सैनिकांची पार्श्व्भुमी , त्यांचे विचार अस काही दाखवलं नाहीये. त्यात यात कुणी मुख्यही नाही. त्यामुळे तिथे अडकलेल्या सगळ्यांचीच ती कहाणी होते . जमीन , पाणी आणि आकाश प्रत्येकाची एक वेगळी टाइम लाइन आहे . जमीन एक आठवडा ज्यात तो एक आठवडा त्या सैनिकांचा प्रवास मांडतो. पाणी एक दिवस ज्यात सामान्य माणूस बोट घेऊन सैनिकांची मदत करण्यासाठी जातो . त्याचा प्रवास दाखवला आहे . हवेतील प्रवास एक तास होतो . ज्यात जर्मन लोकांच्या हवाई हल्ल्याला तोंड देण्यासाठी लढाऊ विमाने जातात. त्यांचे युद्ध एक तास होते . नोलन या तिन्ही लढाया त्यांच्या त्या त्या जागेवरून दाखवतो . यात आधी म्हणल्याप्रमाणे दिग्दर्शक म्हणून त्याचं सामर्थ्य दिसतं.

हा अनुभव प्रत्ययकारी होण्यासाठी संगीताचा मोठा वाटा आहे. हॅन्स झिमर ने हे संगीत दिले आहे . संगीत हे एक डिवाइस म्हणून झिमर आणि नोलन वापरतात . आणि वेळ सुद्धा. घड्याळाची टिकटिक सतत सुरू असते . वेळ जात चालल्याची जाणीव करून देत असते . ती थांबवणे आणि चालू करणे अत्यंत हुशारीने केले आहे . शांतता हा सुद्धा साऊंड इफेक्टचाच एक भाग इथे होतो . विशेषत: सैनिकांच्या प्रसंगात (म्हणजे एक आठवडा चालणार्‍या गोष्टीत ) संगीत जास्तच शार्प होतं. फोले इफेक्टचा ( नेहमीच्या आजूबाजूच्या छोट्या हालचालींचा आवाज) उपयोग खूप सुंदर केला आहे . नारळ कापताना किंवा त्यांच्यावर गोळीबार होताना हे स्पष्ट जाणवतं. इथे दिग्दर्शकाला सैनिकांच्या अवस्थेशी समरस करण्यासाठी विशिष्ट भागातल्या त्या धारदार संगीताचा उपयोग होतो . खुर्चीला खिळवून ठेवणारं संगीत संपूर्ण सिनेमात अनुभवता येते.

कॅमेरा आणि छायाचित्रण तर आणखीनच प्रभावी आहे . कम्प्युटर ग्राफिक्सचा वापर न करता हा सिनेमा शूट केला आहे . त्यामुळे हवेतले विमान युद्धाचे सीन शूट करण खरच अवघड होतं. ते प्रभावीपणे केले आहे . नोलन ने हा सिनेमा मुद्दाम आयमॅक्स वर शूट केला आहे . त्यामुळे दृश्याला एक मोठा आवाका मिळतो . आणि प्रेक्षक म्हणून हा अनुभव जास्तच जवळून आपल्याला दिसतो . पण ज्यावेळी भव्यता किंवा भीषणता हवी असेल तेव्हा त्याने आयमॅक्स कॅमेरा वापरला आहे पण जेव्हा एका विशिष्ट फ्रेम वर किंवा संवादांवर त्याला प्रेक्षकाने लक्ष एकाग्र कारायला हव आहे तेव्हा त्याने नेहमीचा कॅमेरा वापरुन फोकस तीव्र ठेवला आहे .

त्यानंतर त्याने कमाल दाखवली आहे ती पात्र रेखाटनात. एक तर सर्वच पात्रांना एक चांगला आलेख आहे . पण सगळ्यात रंगलं आहे ते सिलियन मर्फीचं पात्र. स्पोईलर अलर्ट : Stop तो अत्यंत उध्वस्त मानसिक अवस्थेत सापडतो. आणि नंतर फ्लॅशबॅक मधून त्याचा आत्मविश्वास आणि कठोरपणा दिसतो . नंतरचा उद्ध्वस्तपणा हा जीवघेण्या हल्ल्यामुळे झाला आहे . स्पोईलर अलर्ट समाप्त. Good ते प्रत्यक्ष न दाखवताही दिग्दर्शक त्याचा पूर्ण परिणाम केवळ व्यक्तिरेखाटनातून दाखवतो . अर्थात अभिनेत्यांची साथ तितकीच महत्वाची!

आता या चित्रपटात दोष ही आहेत . एक तर कथा साधी आणि predictable आहे . दूसर म्हणजे ही सर्वच सैनिकांची गोष्ट आहे . त्यामुळे कुणा एकावर जास्त काळ रेंगाळता येत नाही . त्यांची स्वत:ची काही आधीची काही पार्श्वभूमी नाही . त्यामुळे या सुटकानाट्यात भावनिकरीत्या प्रेक्षक गुंतत नाही .

पण तरी ही यातला आशय महत्वाचा आहे . आता वाचकांना वाटेल की मी आधी कथेच्या predictability विषयी बोलत होतो आणि तांत्रिक गोष्टींची स्तूती करत होतो , तर आता असं का म्हणतोय ? तर तसं नाही . तांत्रिक बाजू सुंदर आहे आणि कथा सुद्धा नोलनच्या इतर चित्रपटांच्या तुलनेत साधी आहे . पण तरी युद्धाची भीषणता, मित्र देशांचे सुद्धा आपसातले स्वार्थ, छोटयातला छोटा माणसाचं महत्व , राष्ट्राची जडणघडण , माणसांची मनोवृत्ती , माघारीचं महत्व , हिंमत आणि मानवी अस्तित्वाला कारण असणारा आशावाद या अनेक मुद्द्यांवर नोलन भाष्य करतो .

हा चित्रपट सर्वच प्रेक्षकांना आवडेल असं मी म्हणणार नाही . मला वैयक्तिरीत्या तो आवडला आहे पण तो नोलनचा सर्वोत्कृष्ट चित्रपट नक्कीच नाही . पण एक मात्र नक्की . तो सर्वच प्रेक्षकांसाठी चुकवू नये असा अनुभव आहे . हा चित्रपट तुम्ही आयमॅक्स स्क्रीन आणि योग्य साऊंड मध्ये पाहिलात तर प्रत्यक्ष युद्दभूमीवर असल्याचा तुम्हाला फील येईल.

31 जानेवारी 2018 चे चंद्रग्रहण - काही 'वेगळ्या' अंधश्रद्धा

31 जानेवारी 2018 रोजी खगोलप्रेमींसाठी पर्वणी होती. कारण त्या दिवशी खग्रास चंद्रग्रहण , ब्लु मुन डे आणि सुपरमुन असा तिहेरी योग जुळून आला. या ग्रहणकाळात अनेक अंधश्रद्धा दिसल्या. अनेकदा दिसतात. मी  सर्वसामान्य म्हणजे या काळात काही खाऊ नये , दान करावे , बाहेर पडू नये वगैरे अंधश्रद्धांबद्दल बोलत नाहीये. त्यावर बर्‍याच जणांच बोलून झालय आणि बोलतही आहेत. एवढे सगळे प्रयत्न होऊनही 'कळतं पण वळत नाही' अशी समाजाची स्थिती आहे. या छोट्याश्या लेखात मी त्याविषयी नाही तर काही 'वेगळ्या' थोड्याश्या खगोलीय अंधश्रद्धांविषयी बोलणार आहे.

1. निळा चंद्र : ही सर्वात मोठी अंधश्रद्धा . 'ब्लु मुन' ही टर्म पाहून लोक असा समज करून घेतात. पण  ब्लु मुन म्हणजे चंद्र निळा दिसत नाही. तर ब्लु मुन म्हणजे दोन पौर्णिमांचा महिना असलेला दिवस. म्हणजे ज्या महिन्यात दोन पौर्णिमा असतात त्याच्या दुसर्‍या पौर्णिमेला ब्लु मुन डे म्हणतात. त्या दिवशी चंद्र निळा दिसत नाही. काही लोककथांमध्ये निळ्या चंद्राचा उल्लेख आहे. पण त्याचा याच्याशी काही संबंध नाही.

2. इंद्रधंनुषी चंद्र : काही जणांचा असा समज होता की चंद्र अनेक रंगांच्या छटा दाखवणार. पण तसं झाल नाही.  चंद्र  लालच दिसला. याच कारण काय ?

3. लाल चंद्र : ग्रहण काळात चंद्र लाल दिसतो. चंद्रग्रहणात पृथ्वीची सावली चंद्रावर पडते. पृथ्वी सूर्य आणि  चंद्राच्या मध्ये आल्यामुळे पृथ्वीच्या वातावरणातून  सूर्याची किरणे विखुरली गेल्यासारखी होतात. पण या सर्व रंगांमध्ये लाल रंगाची तरंगलांबी सर्वात जास्त असते. त्यामुळे सर्वात कमी विखुरला जातो . म्हणूनच तो रंग एरवीही उठून दिसतो. चंद्रग्रहणातही हेच होतं. याच कारणाने वर म्हणल्याप्रमाणे चंद्र  अनेक रंगांच्या छटा दाखवत नाही.

4. कालावधी : काही जणांना असे वाटले की आता ब्ल्यु मून , सुपर मून आणि ग्रहण हा योग आता 150 वर्षांनीच परत दिसणार. पण तसं नाही. याआधी मात्र ही घटना 150 वर्षांपूर्वी घडली होती. पण यानंतर मात्र 31 डिसेंबर 2028 ला हाच योग पुन्हा येणार आहे. त्यामुळे अनेकांना तो परत बघता येईल.

5. सुपरमून- सुपरमून म्हणजे  ज्यावेळी पृथ्वी आणि चंद्र यांच्यातलं अंतर सर्वात कमी असतं. त्यावेळी चंद्र आपल्याला अर्थातच मोठा दिसतो.

6. चंद्रग्रहण कसे पहावे : बर्‍याच लोकांना ही गोष्ट हास्यास्पद वाटेल पण काही जणांना चंद्रग्रहण  नुसत्या डोळ्यांनी पाहता येणार नाही , डोळ्याला त्रास होईल असे वाटते. पण हे सूर्याच्या बाबतीत खरे आहे . सूर्यातून हानिकारक किरण येत असतात. त्यामुळे सूर्यग्रहण नुसत्या डोळ्यांनी पाहू नये. पण चंद्रग्रहण तसं पाहता येते.

Just Standing On The Wicket , Enough ?

When we talk about classic Test cricket, we often talk about skill required for batsman to survive on such testing conditions. Indeed those skills are required. But is test cricket only about protecting your wicket & play defensive? Not to forget the game’s most successful batsman still is Don Bradman who has the average of 99.94 ! But because of the format and some players who preferred to play slow to save their wickets and this format allowed them to do so because of its very nature . So spectators started to blame Test Cricket for players inabilities or psychology and also because of introduction of shorter formats like T-20 , where you are forced to hit every ball.

But some batsmen are still there who are recognized as Test specialist because they can stay longer on the wicket. But is that enough? This question arises looking at India’s test batsman Cheteshvar Pujara looking at how he played at first innings in 1st Test between India vs. South Africa. Now don’t get me wrong . Pujara is a great player & I really value him as a player . But here what I want to comment about the mindset by which India shouldn’t go in a match like this .

Pujara came to bat on the evening of day 1 when India lost a wicket quickly & was in trouble even after managing to restrict SA for a cheap score . When Pujara came India were 16-1 & was of course in trouble. Pujara played till sometime after lunch on day 2 and played almost 100 balls . But when Pujara got out, India was on 76-5 that means in still more trouble. So what was the use of Pujara’s experience . By experience I mean not overall but in this particular innings, where he had spent ample time on the wicket and was a well set batsman. You expect something from your top batsman that too when he gets set once, that he will take out of this position. But for that you have to play positive and play each ball on it’s merit and should not hesitate to play shots as and when required. Sadly Pujara didn’t show that intent and continued playing defensively . Which of course wasn’t enough .

Whereas when Pandya came, he played aggressively. Of course ball was old that time & wicket more playable but here intent was important. He was lucky initially but he rode on his luck. He scored 93 in just 95 balls and because of that India reached to at least a respectable score.Now am not advocating Pandya’s way of batting also. He had luck on his side. He batted rather fiercely. But couldn’t do so in second innings because he was trying to do the same .

This is what the problem with India is . They are either too defensive or too attacking . But they have to play each ball on it’s merit. But as the captain Virat Kohli said, ” We need to have intent because the kind of bowling attack they have - especially on these pitches they get extra bounce and they get extra pace off the wicket - you can't be in a zone of not having intent and see off 35-40 overs. You need to find the perfect balance to do well in South Africa especially where there is more bounce.” Hope the team remembers it next time including captain Kohli.